Apirak's profileกะหลั่ว.....<Baby-เด็กน้...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
กะหลั่ว.....<Baby-เด็กน้อย>...หมาติดยศ@BlackDogมิตรภาพคือเพื่อนร่วมทาง อิสระภาพคือจุดหมายปลายทาง |
||||||||||||||||||
ก้อแค่อยากรู้ว่าเรายังมีความรู้สึกดีๆให้กันหรือเปล่า
|
January 17 ถลำลึก อย่าคุยอย่าพูดอย่าบอก
อย่าตะคอกอย่าตะโกนอย่าโหยหา
อย่าพะว้าอย่าพะวังอย่าตรึงตรา
อย่าไปกล่าววาจาให้เสียใจ
ไม่บังอาจคิดไกลไปกว่านี้
ไม่ยึดถือความดีที่เคยได้
ไม่อยากคิดเอามันมาใส่ใจ
ไม่อาจใกล้เกินกว่าความเป็นจริง
แต่เมี่ออยู่อยู่ไปนานนานเข้า
แต่เมื่อเจ้าดวงใจไม่อยู่นิ่ง
แต่ก่อนนั้นไม่กล้าบอกความจริง
แต่บางสิ่งกลับดลค้นขึ้นมา
ให้ดวงใจนั้นจ้องลองจะคิด
ให้ดวงจิตคอยจ้องแลมองหา
ให้หวนคิดถึงเธอทุกเวลา
ให้โหยหาแต่เธอเพ้อทุกวัน
หยุดเสียเถิดความคิดเห็นเป็นฉะนี้
หยุดหัวใจดวงนี้ที่เฝ้าฝัน
หยุดทุกสิ่งที่ผ่านมาทุกคืนวัน
หยุดไม่ได้ทำไมกันถลำไป
จริงๆเล้ยตัวเรา.........ถลำลึกไปอีกแล้ว January 08 กึ่งก้ำ-ก้ำกึ่ง-กลับกลายย ก่อนก้ำกึ่งเกียกกายกับกรรมเก่า
กลับกลายก้าวก้อเกินกว่ากิมกับก๋ง
กึ่งก้ำก่อนกินกับกับเกวียนกง
ก้อกวางก้มก่อนเกยก่อนกลับกัน
........
....
..
.(กลอนแปลกๆแหวกแนว)
วันคืนเลยผ่าน
ไม่คิดอ่านการข้างหน้า
ตรอมตรมที่เดิมตลอดเวลา
จะหาใดมาบรรเทา
กับความจริงเป็นอยู่
จะสู้ต่ออย่างไรเล่า
ก้อลมหายใจนั้นสุดบางเบา
เพียงความเหงาคู่กายก่อนตายไป
จากวังวนในส่วนลึก
ไม่เคยนึกจะเป็นเช่นนี้ได้
เงียบเหงาเดียวดาย
อ้างว้างกลับกลายก้าวมาเยือน
ใจหนอใจไม่เคยสุข
แม้สนุกก้อไม่เหมือน
อยากกลับไปที่เดิมก้อลางเลือน
คอยนับเดือนผ่านมาผ่านไป
สูบเลือดสูบเนื้อนานเข้า
ยิ่งเหงายิ่งว้าเหว่ไปใหญ่
สุดห้ามจิตห้ามใจ
เหตุไฉนไม่สงสารกัน
วิ่งเต้นเค้นหา
ความรักหามาจ้าละหวั่น
เธอทำกับมัน
อย่างว่าไม่สำคัญอันใด
ก้อห้ามใจจิตแล้ว
ไม่แคล้วคราวนี้คราวไหน
ส่งความรักของฉันไป
เธอกลับไม่รับมัน December 22 กลอนหนาวๆ ค่ำคืนที่มีดาวสกาวพร่าง
อยากเดินย่างก้าวไปในความฝัน
ในสิ่งที่คิดเห็นเด่นต่างกัน
เป็นความฝันที่มีค่ากว่าสิ่งใด
ลมเรื่อยๆเฉื่อยมาพาใจชื่น
ความขมขื่นก้อกลับกลายเป็นสดใส
ใจสีแดงก้อเต้นแรงคละเคล้าไป
พอให้ใจได้พอมีกำลัง
พอลมหนาวพัดมาคราสะบั้น
สุดอัดอั้นกลั้นใจปานสิ้นหวัง
ผิวหยาบกร้านผ่านลมผลุดสุดกำลัง
แม้ผ้าห่มก้อยังเย็นแนบกาย
November 22 กลอนอีกแว้ว........... ในชีวิตความฝันอันคิดนึก อยากผนึกโลกทั้งใบให้สุขสันต์ มีชีวิตที่มีค่าสารพัน มิตรสหายร่วมกันฝันยาวไกล มีคนรักคู่ใจไม่ไร้ค่า มีคู่นอนในคูหาไม่หวั่นไหว ร่วมบรรเลงเพลงรักกล่อมกันไป เป็นสายใยในชีวิตลิขิตกัน เฝ้ามองหามิตรคู่ใจไม่ยากนัก แต่คู่รักกลับมองไปไม่ถึงฝัน มีมิตรแท้อยู่ร่วมบ้านสราญครัน แต่คู่รักอยู่ร่วมกันนั้นไม่มี ขอจริงใจให้กับเราน่ะดาวเอ๋ย ขอลมเลยพัดผ่านมาไม่ห่างหนี ขอวอนฟ้ามอบคนนั้นให้ฉันที ขอสตรีที่เฝ้าฝันกันนานมา จงเป็นเธอคนนี้ที่ฝันถึง จงคนึงถึงใจที่โหยหา จงมอบรักมอบสิ่งนั้นให้ฉันมา จงมีรักที่ล้ำค่ากว่าสิ่งใด มาเป็นคู่ที่ทั้งโลกนั้นขานรับ ให้สดับรับฟังทั้งโลกไหว สั่นสะเทือนทั้งโลกาคณาไป ให้มั่นใจว่ามั่นรักไม่หักลง แต่มองมาที่ตัวเราในวันนี้ นั้นก็มีคุณค่าแค่ผุยผง ใครกันเล่าจะยอมบุกปลุกฝ่าดง เพื่อมาคงรักแท้...แม้ไม่จีรัง November 08 กลอนสดมาแว้วจ้า............ โอ้ความรักอันขมขื่น
แม้สดชื่นรักบางกลับจางหาย
ทุกชีวิตมีจุดดับทุกใจกาย
จงสบายรับภาพที่เกิดมา
แม้นว่าเป็นผู้ดีมีศรีศักดิ์
ก้อจงรักเขาให้น้อยพลอยโหยหา
ใช่ว่าทุ่มสุดหัวใจที่ได้มา
จะเจ็บช้ำเสียน้ำตาเพราะบ้าบอ
จงคำนึงถึงว่าวันนั้นไฉน
เขาจากไปใจเราหรือไม่เหลือหลอ
ทุกสิ่งช้ำใบหน้าน้ำตาคลอ
จนต้องท้อต่อรักครั้งต่อไป
จงทนฝืนกล้ำกลืนกับความรัก
จงคิดหักคิดปลงลงให้ได้
ใช่ว่าเขาเป็นของเราอยู่เรื่อยไป
แล้วทำไมต้องร้องให้เสียน้ำตา
ขอฝากใจไว้กับดาวแสงพราวพร่าง
ไม่จืดจางทุกค่ำยามงามนักหนา
เหมือนความรักที่สดใสได้โอชา
แต่เช้ามาดวงดารากลับหายไป
และพอถึงดึกคราวสกาวหน้า
แลท้องฟ้าดวงดาวกลับมาสุกใส
แม้ใจเราจะถูกทำให้ช้ำใจ
สู้ต่อไปสักวันเป็นเช่นดั่งดาว
อันความรักมีค่ามหาศาล
แม้เปรียบปานกับท้องฟ้าเวหาหาว
ก้อยังน้อยเกินไปในบางคราว
เพราะเรื่องราวของชีวิตลิขิตเอง
จงทำใจให้ได้ก่อนตายจาก
ก่อนฝังฝากจงรู้จักกระฉับกระเฉง
แม้ตัวเราจักถูกต้องตามเนื้อเพลง
ใช่บรรเลงชีวิตตามทำนอง
จงละเลงไปเรื่อยเรื่อยกับความฝัน
จงฝ่าฟันให้ได้ภัยทั้งผอง
แม้นตัวเราจักไม่มีใครหมายปอง
ก้อจงครองรักตัวเองไม่ต้องเกรงใจ....
September 26 เข้าใจกันบ้างไหม...ความรู้สึกที่มีให้ อย่าคิดว่าเปนเรื่องตลกเลยMy friend and my favourite person
in my life,i think it is standing for u
อยากให้รู้ว่าการมีชีวิตอยุ่ของฉันนั้น
อยู่เพื่อพวกคุนทั้งหลาย
ลองมองออกไปในโลกกว้างดูสิ
ยังงัยการคบกับใครบางคนนั้น
ก้อขึ้นอยุ่กับคนทั้งสองฝ่าย
อันเป็นสัมพันธภาพที่ยาวนาน
แต่ถ้าลองเปนการรู้สึกอยุ่ข้างเดียวแล้ว
ย่อมไม่มีค่าอันใด
หนำซ้ำยังทำให้ผู้นั้นตกอยุ๋ในวังวนของความเศร้าอีกด้วย
ดังนั้น
ท่านทั้งหลายจงมองดูผู้อื่นบ้าง
ลองเปิดใจรับในตัวผู้นั้นดูบ้าง
เพราะเขาอาจมีค่ามากสำหรับคุนก้อเปนได้
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
|
|
